دردنامه طور

صبح ساعت شش و چهل دقیقه تقریبا تو یه روستایی نزدیک اردبیل که اسمش هم یادم نمیاد از خواب بیدار شدم (من و فاطی تعطیلات چند روزه تابستون رو اردبیل رفته بودیم)

گوشی من زنگ خورد ؛صدای غمگین مریم گفت محسن تصادف کرده.

من هنگ کردم ،هنوز لود نشده بودم پرسیدم چی شده؟تکرار کرد تصادف کرده

گفتم چی شده؟ گفت زنگ بزن محمدعلی

قطع کردم و زنگ زدم محمدعلی

گفتم محسن چی شده ؟گفت تصادف کرده و از دنیا رفته

از نظر خانواده من دختر خیلی قوی هستم و تحمل درد برام آسونه برا همین محمدعلی بدون ذره ای مقدمه و ملاحظه خبر اصلی رو به من گفت

هنگ تر شدم پرسیدم الان حالش چطوره؟اونموقع یه کم صداش آرومتر شد و برام توضیح داد که موقع تصادف تموم کرده و به بیمارستان نرسیده

تلفن رو قطع کردم تمام تنم لرزید

رو پاهام نتونستم بمونم نشستم رو زمین و دلم آشوب شد

به محسن فک کردم

یه پسر شش هفت ساله شیطون و پرجنب وجوش اومد تو ذهنم که تو شهریور هشتاد و هفت ؛فیلم برای باران رو باهاش بیشتر از ده بار نگاه کردم

هر چی سعی کردم محسن بیست سال و ده روزه رو نتونستم خوب تصور کنم و مجبور شدم به گالری گوشیم پناه ببرم برا دیدنش و یادم اومد آخرین بار تو تابستون نود و شش با هم ناهار دمپخت قاطی پاطی خوردیم و یه قسمت از فیلم عاشقانه رو نگاه کردیم

فاطی پرسید بهش گفتم فاطی هم کپ کرد

من اما انگار باورم نشد رفتم مسواک زدم صورتمو شستم موهامو بافتم و به همه خاطره های ریز و درشتی که با محسن داشتم فکر کردم

لبخند زدم ؛ بغض کردم ؛باز لبخند زدم و دوباره بغض کردم

گوشیمو چک کردم ببینم خوابم یا واقعا به محمدعلی زنگ زدم ؟دیدم شمارش رو سرساعت هفت گرفتم

به فاطی گفتم به لیدر بگه من برمیگردم که برم شیراز

و اونموقع انگار باورم شد واقعا محسن نیست دیگه

اشکام بدون هیچ تلاشی ریختن و ریختن و ریختن ...

تا فرودگاه اردبیل گریه کردم تا آماده شدن بلیط گریه کردم تا تهران گریه کردم تا پرواز بعدی گریه کردم تا شیراز گریه کردم تا خونه گریه کردم

با دیدن علی گریه کردم با دیدن محمدعلی گریه کردم با حرف یوسف که گفت خدا بهمون غضب کرده گریه کردم

با دیدن مادرم گریه کردم با دیدن مینا و رقی گریه کردم و هر چی از هشت صبح تا هفت عصر بی صدا گریه کرده بودم رو داد زدم و تو حیاط با صدای بلند گریه کردم

اما با دیدن محمد با دیدن داغ دلش سوختم

سوختم که همیشه اولین کمک کننده به من بود و من کاری از دستم براش نمیومد

سوختم که گفت باجی دیدی نتونستم محسن رو نگه دارم

و برای بار دوم من پشت آمبولانسی راه افتادم که یه تکه دیگه از قلبم رو میبرد که به خاک بسپارن